|
| N.P. van Wyk Louw |
|
1. Nog in my laaste woorde
|
|
Nog in my laaste woorde Nog in my laaste woorde sal jy wees, nog in die laaste skeemring van my dink en weet, as ek alleen in die bitter vrees van sterwe le, en al die mindre sink in my deur vaal vergetelheid: veel haat, veel liefde wat kon waag om min te vra, ure wat rus geken't, of blote daad, en nie die teken van jou onrus dra, o jy wat vlam was: skoon en sterk en blind vir smart; wat alles tot jou beeltnis brand; wat als kon eis en nooit volkome vind versadiging! Dan weet ek het jou hand my jeug se oopgelate kring voltooi: mooi is die lewe en die dood is mooi. (terug) Suiwer Wiskunde Die uurwerk kantel. En die ligbruin by hang roerloos voor die blom wat nooit bevrug word, nooit saad salskiet, en nooit verby hierdie verstarde uur sal groei. Die lug het stil soos ys gaan staan, so wit en blou. Die brander wat wou oorbuig, val, en skuim, bly in sy ligte sirkels vasgehou en moet sy see 'n ewigheid versuim. (terug) Afskeid Jy't weggegaan en jy bewoon 'n silwer herberg in die sneeu jou venster kyk nog elke nag met drie blink oë na die plein die plein is boom en wind en boom en wind en wind en wintermiddag voer daar iemand die meeue krummels teen die wind (terug) Die boodskap aan Maria Sy 't deur die skaduwee gegaan in die soet lentenag, skraal-wit en skemerig en nog sku van naamlose verwag; soos 'n groot nagblom oop waaroor die motte bewend hang, so was sy onder die sterre, in haar onwetende verlang. Maar toe Hy kom, het sy geweet. Geen stem was daar, net enkele sterre donkerder en blydskap soos 'n tent óm haar; en alle verlange buitekant het trug- en tuisgekeer tot innigheid, en rus gekry soos waters in 'n donker meer, en huiswaarts oor die paaie het sy gepeins dat vreugde só kon wees: vervuld en woordeloos, en stil geglimlag oor haar verre vrees. (terug) Winter Nou lê die aarde nagtelang en week in die donker stil genade van die reën, en skemer huise en takke daeliks bleek deur die wit mistigheid en suising heen. Dis alles ryk en rustig van die swaar geheime wasdom wat sy paaie vind deur warm aarde na elke skeut en blaar, en ver en naby alles duister bind in vog en vrugbaarheid en groot verlange; tot ons ’n helder middag skielik sien die gras blink, en die jong graan teen die hange, en weet dat alle rus die lewe dien: hoe kon ek dink dat somer ryker is as hierdie groei se stil geheimenis? (terug) Die liefde in my Dis altyd jy, net altyd jy, die een gedagte bly my by soos skadu's onder bome bly, net altyd jy, net altyd jy. Langs baie weë gaan my smart, blind is my oë en verward, is alle dinge in my hart. Maar dit sal een en enkeld bly, en aards en diep sy laafnis kry, al staan dit winter, kaal in my, die liefde in my, die liefde in my. (terug) Nagreën Die reën skuifel deur die straat, verby my venster, mensverlaat … Soos ’n trossie narsings wat verkwyn, flikker die druppels teen my vensterruit waar die geel straatlig daardeur skyn; en voel die wind met bleek vingers, soos ’n kind, aan die swaar gordyn, wat plooi in die lamplig, teer en droef papawerrooi. (terug) Vroegherfs Die jaar word ryp in goue akkerblare, in wingerd wat verbruin, en witter lug wat daglank van die nuwe wind en klare son deurspoel word; elke blom word vrug, tot selfs die traagstes; en die eerste blare val so stilweg in die rookvaal bos en laan, dat die takke van die lang populiere al teen elke ligte môre witter staan. O Heer, laat hierdie dae heilig word: Laat alles val wat pronk en sieraad was of enkel jeug, en ver was van die pyn; laat ryp word, Heer, laat u wind waai, laat stort my waan, tot al die hoogheid eindelik vas en nakend uit my teerder jeug verskyn. (terug) Dat alle liefde Dat alle liefde moet verlore gaan en wegwaai in die wye lug, waar hierdie dooie ster sy norse vlug neem deur die stiltes van sy baan – dit is die vrees, dit is die eensaamheid wat my, geboë, met die hande krom rondom die kersie van ons liefde, stom laat skuil in kleinlike verlatenheid. (terug) |
| © Kopiereg - Karel Ark, Alle regte voorbehou. N.P. van Wyk Louw hou die kopiereg van die gedigte op hierdie bladsy. |