|
| Tertius Fourie |
|
1. In Skerwe 6. Tussen Sand en Son en Grafte 7. Verlange na iemand Onbekend 9. Afdrukke en Letsels in Middagson
|
11. Dorre Landskap met Verdroogde Are 13. Drome en ambisies geanker, verstewig
|
|
In Skerwe mildelik protesterend teen verlore saak wanneer ons salig onbewus in nanag rondtas op soek na iets onbeskore vir ons siele besef: niks is verniet vir stomme siele wat swygsaam staar na verlore drome wat in skerwe in duister verdwyn ^Ontwortel verstrengeld in die onkruid van jou sieletuin ’n boodskap word gestuur al jou hoop op ’n blink toekoms vervaag dolwe diep ondergronds ontwortel die kwaad wat soos onkruid uit die siel na vore kom ontwortel, verbrand en lewe in vrede (terug) Oop gedagtes verdiep in swart op wit dwaal na ’n wêreld ver van hier, fisies onbereikbaar om in mistigheid op vlaktes rond dwaal oral na verdieping soek gedagtes wissel (terug) Oor alles die as het verkrummel tussen groenigheid en herfsblare iewers is smart gebore maar so ook geluk vrede delf soek na iets onbekend ontbloot begeertes vegtend - hoop gevestig (terug) liefdesgedig sonder titel verstrengel my in die kettings van jou liefde en werp my in 'n see van geluk sodat ek kan verdrink en weer nuutgebore kan uitspoel op die strand van jou liggaam en die vrugte van jou vrouwees laat ek nog net eenkeer myself openbaar en voor jou staan om in jou gedagtes te verdwaal (terug) Obscurus wees stil, het ek geseg want die woord wat dit ontwaak mag nie oor jou lippe kom stil en styf van spanning benoud en verward het ek dan gelê oë stokstyf in my kop nou en dan, dan en wan starend na die donker hoekie waar ek geglo het dat dit gaan ontwaak nou weet ek daar is niks niks in die duister wat die nag omkrap (terug) Tussen Sand en Son en Grafte ek tuur deur die mure van my glaskas en strek my arms om by iets te kom iets buite my bereik so naby, so ver met ope arms van afsydigheid word ek verwelkom wanneer ek deur die mure breek en myself verlos met hul skoene van yster vertrap hul die drenkeling op droeë land ongevraagd en onbeskof breek die ruggraat hoor die werwels kraak en spuug in my gesig en op my graf (terug) Verlange na iemand Onbekend volg my treurlied oor die see antwoord my roepstem wanneer ek in eensaamheid na jou smag en jou gesig wil sien deur diepe waters van depressie het ons gespartel om dit te ontdek en te bewaar wat ons s’n is waarop ons beslag lê in ons drome en vir ewig onder ons kussings bewaar in my swaar gemoed draal ’n eensame siel en in verdriet en pyn is daar net ’n paar sake wat vir my sin maak en my vertroos God is naby en jy is ver ek smag daarna om net weer jou stem te hoor fluister in my oor en vertel vir my dat alles pluis is, want woorde van swaarkry en verdriet is te algemeen en te wyd versprei oor onse lewens stuur vir my ’n spierwit duif oor die see met ’n boodskappie toegedraai in ’n lint hy sal veilig land en die roofdiere sal hom nie verslind ek stuur my liefde oor die see en van jou kom… …geen respons (terug) Aap, Hofnar en Hond op die rand van ’n afgrond bou ek voort op my waaghalsigheid en trap ek suutjies sodat die skerp rand van die objek my nie in twee sal sny en die wêreld nie my siel in stukke sal skeur want hulle bid dat ek moet val sodat die sirkus kan aangaan of ek nou bloei of nie hul selfsug kry altyd die oorhand en ek moet altyd kruip hulle vind my lewe amusant hulle wil sien hoe ek faal (terug) Afdrukke en Letsels in Middagson vasgevang in die sement wat bloedig in die middagson onder my voetsole brand is daar dalk iets of iemand wat iets of niks begryp die siel van ’n gestorwe enkeling wat ewig deur die lewe sweef en die verdukker verag en veg vir niks vir ’n verlore saak wat niemand begryp of doelbewus ignoreer ek vou my hande toe om die benerige vingers ek tel die vertrapte geraamte op en kou saam harde klippe en ons trane vloei voort in die strome van verlore anti-helde en vegters dames en here, ’n volledige analise van skelet en vlees are en bloed sal later afgehandel word sodat u eers u hande omhoog kan hou en my kan peper met vrae (vrae van afkeuring wat soos sweepslae in my ore klap en ewige letsels op my onskuldige vlees laat) (terug) Die Pes van Binne in my innnerlike knaag ’n parasiet my bloed stroom in ’n rivier deur Afrika en word vermeng met die smart van soveel ander wesens aan mekaar is ons tog onbekend maar ons deel alles en ons opinies is soos kaf in die wind want niemand sien dit tog raak hou dit maar vir jouself want die grootkoppe gee nie om nie vir my, nie vir jou selfsug en ongeduld is elke dag te bespeur ’n parasiet vreet deur die nasie se vlees en op die ou end vergader ons in geraamte en gees op die plein van die dood buite die stad in gebied onbekend want die parasiet van selfsug en aardse verdriet regeer ons lewens en ons kan nie verby die duisternis kyk nie mag die Here ons genadig wees want ons is geestelik verblind en het in hoogmoed verval ’n engel stort ’n traan die duiwel lag die mensdom krepeer (terug) Dorre Landskap met Verdroogde Are ver, baie ver en wyd strek die landskap van dorre grond en opgedroogde are ondergronds so ver as wat die oog kan sien sal niks na vore kom in die nag wat ons onverwags sal betrap en martel nie want ons voer ’n sukkel bestaan met graaf, pik, skoffel, trekker en ploeg veg teen droogte, son, sand, trane en verdrukking ver weg versprei oor die hele land sal daar ewig geraamtes bly in die nanag, vroegdag, vroegaand, laataand en somerson koue winters van snerpende koue wind sal weer deur ons vlees sny soos ’n lem, soos ’n koue stuk staal wat die vlees vermink en bloed mors op kosbare tapyte van rykes en armes oor landskap heen bid, waak en veg in die laatnag bid vir genade waak teen vyand en veg teen pyn (terug) Drenkeling op Droë Land ’n vrotvel lê eenkant, verlate koorsig opsoek na ’n pynpil vir die kloppende pyn wat die wêreld in my are graveer dit pomp soos ’n gif deur my bloedstroom, ewig polsend genade is nie by hul te vind en ek is die verlate siel wat droogbek eenkant sit en asem ophou vir beledigings maar die kyke is genoeg die kyke, die blik op my met afgryse gevul, ewig verdoemend ek kyk verby dit alles en strewe na iets hoër en beter ek, drenkeling (terug) Drome en ambisies geanker, verstewig ek wou teen mure uitklim en my lepel in die dak steek en my tranedal stort oor die vloer ek wou my gebeentes herbegrawe in ’n kerkhof in die Kaap of Parys en die eenvoud van ’n huwelik sonder komplikasies geniet ek wou my bruid gaan oplaai iewers ver oor die waters maar toe trap ander weer op my droom en ek staan huilend eenkant en dink aan die onreg maar hoekom sal ek toelaat dat my drome in skerwe gebreek word hoekom sal ek toelaat dat my ambisie in ’n rookkolom verdwyn daarom stry ek en maak ek my opinie duidelik nou swyg die morone en laat my met rus (terug) |
| © Kopiereg - Karel Ark, Alle regte voorbehou. Tertius Fourie hou die kopiereg van die gedigte op hierdie bladsy. |