Gretchen Visser

Gretchen Visser

Jou gedig.
Vir my Geliefde

Jy’s ‘n Meubelstuk in my disfunksionele lewe.
Die stofstukkie wat aan die herinnering klewe
Ek dink nou terug aan ons volmaan
Aan die tyd wat ons saam onder hom kon staan.

Die wete dat jou aanraking op my sterwe,
soos die oggendson die berge verwe.
Die wens dat jou asemhaling vloei deur my are
soos die lente wind ritsel deur die blare.

Ag, hoe kan ek ooit dit ontken,
die gedagte wat klou aan jou stem,
die teerheid in jou oë
maak dat ek in ‘n tweede kans wil glo.

Jou foute en my seer
word weggewas deur my trane se onweer.
en ek streel met deernis die stof af van jou.
sodat jy weer nuut kan lyk, omdat ek nog aan jou klou.

(terug)

In the moment
For Leo

In a moment of silence,
in a moment of peace,
the sun spreads its radiance over miles
causing overpowering warmth to my soul’s release

I saw you standing in a field of gold,
with the ideal of no barriers,
The concept of perfection within reach
and we would live in the legends once told.

You would set me free
and then I would be able to marvel
in the richness and flavour
and we would walk a road of splendour.

I have to accept that we’re apart
in hours, years and even distance.
It still feels like I know you more in depth;
behind curtains of a first glance.

When I close my eyes even just for a while,
I tend to dream and create
the ideal of hope that lies within your smile.

(terug)

Jy het Gewandel.
Jy het gewandel in my hart;
met jou Somer oë gedelg
in die sandput van my smart;
my met jou sagste sag verswelg.

Jy het gewandel oor my vel;
met jou vingerpunte gestap
oor die kontoere van my liggaam;
wat stories verklap.

Jy het gewandel deur my hare;
met jou somerwind asemhaling
Gesing van die reën
om lafenis te bring

Jy het gewandel in die diepste dele
waar niemand nog kon gaan,
oor die verste vlaktes;
om my mooiste mooi te beaam.

(terug)

My hart se blom
vir My Geliefde

In my hart groei daar ‘n blom
geverf met wit, pers en geel.
Gepluk deur die blomplukker,
gepluk om in my hart te speel.

In my hart groei daar ‘n blom,
met ‘n steeltjie krom;
uit ‘n bedinkie gepluk
om die dorheid in my te verstik

In my hart groei daar ‘n blom.
Teen sy steeltjie ‘n druppel dou.
‘n blom van my blomplukker,
omdat hy van my hou.

In my hart groei daar ‘n blom,
soos ek in sy hart groei,
sodat ek hom kan verlos
van die dinge wat hom vasboei

In my hart groei daar ‘n blom.
Die blom agter my oor,
in die slootjie waar ek my hart verloor.
‘n Blom van ‘n blomplukker, ‘n blom van hom.

In die geel, pers en wit;
hou ek myself besig
in die bladsye van jou toeboek gesig
vol gevlek met jou hart sonder perk.
Daar sal ek jou blom vind
vol met my glimlaggies gemerk.

(terug)

Wolkbreuk.
Vir My Geliefde.

Daar was ‘n dag,
‘n Oomblik wat ek goed onthou,
ek het gewag;
en deur die venster gestaar
met oë wat na jou soek.

Ek het op die vloer gesit
en na jou gebid;
dat jy eendag van my sal hou
En vir my sal lief hê,
omdat ek met alles in my aan jou klou.

Wolke het die hemelruim ruig bedek.
maar ek het geweet;
die wolke moet eers breek
en die soet manna van lewe bevry
voordat ek jou sal kan kry.

Die wind het begin versteur aan jou seer
en die wolke ontroer.
Ek het geweet geduld sal jou na my bring
en reën het drup drup deur die wolkvloer gesyfer
tot die wolke naderhand oop geskeur het.

Jou pyn en trane
het die eensame krake in my hart gevul;
en ons liefdesblom ontkiem.
Deurdrenk, het jy buite die venster gestaan
en jou oë het vir my gevra.

(terug)

Die Dinge van Jou
‘n Stukkie papier word ‘n tronksel
sodra dinge van jou daarop verskyn.
Woorde wat jou herinneringe vertel
en my hart laat saamtrek van pyn.

Die kersvlam trek krom.
In die donkerte sit net ek.
Ek staar vooruit, koud en stom
na jou leë plek.

Ai, die dinge van jou
verswelg die papier soos ‘n antiek deur stof.
Dinge van jou wat my gevangene hou
deur trane wat wandel in die woorde doolhof .

Ek sit vergeefs my pen neer,
en op my pad gooi ek die dinge van jou
vir die vuur om te verteer
sodat dit kan ophou om my gevangene te hou.

(terug)

Die hopie gedagtes van ‘n Pion.
‘n Hopie gedagtes
Word ‘n donderwolkie wat my oral rond volg
waar my enigste droom ‘n goue hemel is
sodat die strome van my gedagtegang kan wegkwyn
tot niet en die son weer oral kan skyn.

‘n Hopie gedagtes,
vol van jou
Word soos die wolkbreuk
wat versuip en deur syfer
tot by die sogenaamde liefde wat aan my klou.

Ek was glo amper wat jy wou hê,
maar my lelie gelaat,
onskuld
en hart wat in jou wou belê,
was onvoldoende en lê in jou ysige nat straat.

Ek het geglo ek is die antwoord
wat in jou blomtuin groei.
Toe vind ek dat ek verlep met elke hartseer noot
van ons liefdesverklarings
in trane wat een vir een vloei.

Al jou woorde, dade en vrae
het jou so verblind dat jy vergeet het om te kyk
dat jy my hart in jou hande dra.
Ek was nooit jou prinses nie,
ek is maar net ‘n pion met ‘n hopie gedagtes wat pla.

(terug)

Die Tronkvonnis
Ek skryf hierdie gedig,
Oor ‘n tronkvonnis
van ‘n siel wat asemhaal en lewe,
maar toegesluit is in tralies van beton
waar die begeerte ontstaan
om op nuwe horisonne te swewe.

Dit voel of ek dieselfde roete stap elke dag
in deurgeloopte voetspore, so asof hulle vir my wag
op die voorstoep van ‘n afgeleë huis
waar ek gevangene is in die kluis van sy mure
waar die begeerte ontstaan
om nuwe horisonne te prys.

Weekliks strompel ek oor die versperrings van die week tevore.
Hulle lyk al geroes van my trane wat oor hulle was.
Steeds; sal hulle voor my dans
in illusies wat blyk dat ek geen kans staan;
waar die begeerte ontstaan
om nuwe horisonne wat my drome perfek sal pas.

Jaarliks draf ek in die reën wat toesak uit laas jaar se wolke
Met haelkorrels wat my pad bedek in ysige dolke
Net sodat ek die einde kan bereik
Om weer te begin in ‘n poging om die kreukels van my bestaan uit te stryk
Sodat die begeerte se realiteit kan ontstaan
Van nuwe horisonne wat my wil beaam.

En wanneer die nuwe horisonne oor my pad kom
en parool toegestaan is,
Sal ek besef die voetspore en versperrings
dien hulle doel ,
want beton kan wegkraak en hael kan wegraak
die oomblik wat die songloed kom om oor hulle te spoel.

(terug)

Droom van Môre
Vir my Geliefde

My lewe was ‘n verhoog
wat gebou was uit eenvoud,
‘n reuk van geelhout
en ‘n hemel plafon wat hoog pryk.

Daar was twee karakters in die toneel:
Hede en die hoofkarakter Verlede.
Dae, weke en jare stap verby,
maar Hede en Verlede se acts het konstant gebly.

Verlede sê nie veel nie,
hy doen nie veel nie,
behalwe om herinneringe van jou te repiteer
dié van ons hartseer en die vrees om weer te probeer.

Hede is ‘n dromer vir ‘n nuwe begin en soms tweede kanse.
Maar Hede is jonk en onervare
en daarom sal Verlede Hede se drome inhibeer.
Verlede is immers al lank op stage, en sat van die jare.

Niemand het verwag dat Lente sou breek
deur my hemel plafon en die verhoog met goud inkleur.
Hede en Verlede was na stomheid geroep.
Droom van Môre mag nie optree nie, hy is immers ‘n leuk?!

Droom van Môre het nietemin die verhoog laat kraak,
sy teenwoordigheid was spontaan, was bevrydend, was vol van jou.
Droom van Môre het Verlede en Hede se pogings
wat jou op my verhoog weerhou, gestaak.

Hoe meer Verlede die dinge van jou wou herhaal,
hoe meer het Hede met al sy krag gepoog om die smag na jou te laat vaar.
Droom van Môre het net jou glimlag gewys,
jou oë wat deur my kyk en hande wat my prys.

Ek het myself gevind in ‘n hemel waar al die rekwesiete jou liefde verklap
Jy het my hawe geword, ‘n plek na waar ek herhalend heen wou ontsnap.
Die Hede se hardkoppigheid en Verlede se seer
was te onbenullig om ons liefde te keer.

(terug)

Alles van Jou.
-Vir die Bruinoog Glimlag.

Ek droom van jou woorde
soos bleek gras vir groen lower;
daardie woorde wat my hart met glinster betower
en lewe bring in klank geuiterde akkoorde.

Ek wens vir jou aanraking:
strelend soos sy;
sag soos jou Somerbruin oë; net vir my;
wat my hart laat sing.

As die verlange verder as die hemele strek,
smag ek na jou mooie glimlag;
wat my hart met liefde inwag
en my siel opnuut met warmte wil bedek.

As ek saans my gedagtes van jou groet;
besef ek dat ek in alles van jou wil lewe
soos die bloeisels aan ‘n nuwe Lente klewe.
En ek droom tot jou woorde my weer in realiteit ontmoet.

(terug)

Pa se Skets
Ek kies ‘n potlood
Om die lyne om Pa se oë na te boots.
Daardie oë wat kyk om verby my muur te vaar
tot by die kern van my hart
om te keer, om te bewaar.

My vingerpunte bedek in houtskool
Waarmee ek Pa se wange skakeer
met trane van harseer en lag.
Daar is ingeëtste plooie rigied en sag
vir my, Pa se dogter.

In my hand is ‘n stokkie
Waarmee ek teken in growwe sand
van Pa op die voorstoeptrappie,
slag gereed met ‘n grappie,
maar bereid om langs my te loop stappie vir stappie.

Ek is soekend
na ‘n medium waarmee ek Pa kan teken
Soos ek Pa in my hart ken.
Pa sal nooit weet hoe ek Pa sien nie;
Deur die oë van ‘n dogter wat Pa nie verdien nie.

Die liefde wat ek in my hart vir Pa dra
is meer as die sandkorrels wat die see se lafenis vra.
Pa is die pilaar wat lanks my staan.
en Ek wil nooit sonder Pa deur die lewe gaan.

(terug)

My Lowergroen Weiveld hart
Vir die Blomplukker.

My lowergroen weiveld hart het die lafenis liefde verloor;
maar toe ontkiem jy in my bestaan om my hart te bekoor.

Jy breek deur wolke elke keer as jy langs my kom staan.
sodat die sneeu-wit-koud in my bleek hart kan vergaan.

Al my woede het ek in jou blommespoor verloor
in die reënboog geurige woud waar jy met my hart toor.

Die songoud verdrink my grou grys bestaan
en reën neer oor my as ek langs jou staan.

My lelie gelaat wil deur jou aanraking sien
tot by jou skarlaken hart wat my wil dien.

Ek besef dat ek sonder jou;
gelaat sal word in die koud, die sneeu, die alleen;
en ek sal verlep in die grys; in die grou
sonder jou soen om my lowergroen te seën.

(terug)

DIE VERTREK
Ek is ‘n vertrek.
Met breë mure.
Sterk.
In die middel is daar ‘n diamant
met die kern van ‘n Skarlaken sagte hart.

Ek is ‘n vertrek
met ‘n venster wat Alles kan gewaar;
maar vir Alles, is toegang beperk
en staar hy verward
na my diamanthart.

Ek is ‘n vertrek
vol gedagtes wat die plek oorvat
met wit wat oor elke greintjie tap
wat speel in die kontoere van my hart
sodat reënboogkleure kan ontsnap

Ek is ‘n vertrek
Met ‘n antiek hier en daar
Sommiges het my bietjie gevlek
en sommiges het my bietjie getart
om die diamant te penetreer tot by my hart

Ek is ‘n vertrek
Jy staar deur my venster vanaf buite.
Om in my te sien, is jou grootste werk;
want jy bewonder daardie diamant
wat jy in skerwe wil laat spat
inruil vir ‘n skarlaken sagte hart.

(terug)

'n Gedig Oor die Blomplukker
Onvermoë binne my
maak dat ek geen verryking meer in my eensaamheid vind.
Onvermoë binne my
kan my hart se begeerte na jou nie meer keer
Noodloos om te sê;
my gedagtes het ek by jou verlê

Jou oë het my hartskluis verbrysel in skerwe;
Jou vingerpuntaanraking het op my gesig
die eenvoud van 'n nuwe begin geverwe.
Jou gesigsuitdrukking, eers 'n geslote boek,
met 'n buiteblad vol ou emosies wat 'n veilige hawe soek.
En ek het my gevind op jou klip-hart se voorstoep.

My gedagtes het kom lê by jou,
en ek is besig om deur die klip van jou hart te grou.
Ek wil met my vingerpunte op jou hart verwe
van 'n inniglike gevoel wat nie wil sterwe.
Ek wil kruip in die holtes van jou mensweees,
soos jou blom wat in die holte van my hand woon.

Miskien word ek die een wat deur jou mure sal breek;
en miskien word ek met jou hart beloon.

(terug)

Blomplukker
My hart se blom
vir die Blomplukker

In my hart groei daar ‘n blom
geverf met wit, pers en geel.
Gepluk deur die blomplukker,
gepluk om in my hart te speel.

In my hart groei daar ‘n blom,
met ‘n steeltjie krom;
uit ‘n bedinkie gepluk
om die dorheid in my te verstik

In my hart groei daar ‘n blom.
Teen sy steeltjie ‘n druppel dou.
‘n blom van my blomplukker,
omdat hy van my hou.

In my hart groei daar ‘n blom,
soos ek in sy hart groei,
sodat ek hom kan verlos
van die dinge wat hom vasboei

In my hart groei daar ‘n blom.
Die blom agter my oor,
in die slootjie waar ek my hart verloor.
‘n Blom van ‘n blomplukker, ‘n blom van hom.

In die geel, pers en wit;
hou ek myself besig
in die bladsye van jou toeboek gesig
vol gevlek met jou hart sonder perk.
Daar sal ek jou blom vind
vol met my glimlaggies gemerk.

(terug)

'n Gedig Oor die Blomplukker
Onvermoë binne my
maak dat ek geen verryking meer in my eensaamheid vind.
Onvermoë binne my
kan my hart se begeerte na jou nie meer keer
Noodloos om te sê;
my gedagtes het ek by jou verlê

Jou oë het my hartskluis verbrysel in skerwe;
Jou vingerpuntaanraking het op my gesig
die eenvoud van 'n nuwe begin geverwe.
Jou gesigsuitdrukking, eers 'n geslote boek,
met 'n buiteblad vol ou emosies wat 'n veilige hawe soek.
En ek het my gevind op jou klip-hart se voorstoep.

My gedagtes het kom lê by jou,
en ek is besig om deur die klip van jou hart te grou.
Ek wil met my vingerpunte op jou hart verwe
van 'n inniglike gevoel wat nie wil sterwe.
Ek wil kruip in die holtes van jou menswees,
soos jou blom wat in die holte van my hand woon.

Miskien word ek die een wat deur jou mure sal breek;
en miskien word ek met jou hart beloon.

(terug)

My Lowergroen Weiveld hart
Vir die Blomplukker.

My lowergroen weiveld hart het die lafenis liefde verloor;
maar toe ontkiem jy in my bestaan om my hart te bekoor.

Jy breek deur wolke elke keer as jy langs my kom staan.
sodat die sneeu-wit-koud in my bleek hart kan vergaan.

Al my woede het ek in jou blommespoor verloor
in die reënboog geurige woud waar jy met my hart toor.

Die songoud verdrink my grou grys bestaan
en reën neer oor my as ek langs jou staan.

My lelie gelaat wil deur jou aanraking sien
tot by jou skarlaken hart wat my wil dien.

Ek besef dat ek sonder jou;
gelaat sal word in die koud, die sneeu, die alleen;
en ek sal verlep in die grys; in die grou
sonder jou soen om my lowergroen te seën.

(terug)

Mutter
Vir Ingeborg Teresia

Onverwags en onbepland het ek in Ma gegroei.
Aanvanklik het Ma daarteen gestoei
en teen God gestry,
want 'n kind wou Ma nie hê.
Maar, op die vyfde Maart was ek tog in Ma se skoot neergelê.

Na die onbeskryflike pyn.
Na die twyfel en vrese,
het Ma se teësin in my weerloosheid weggekwyn
en Ma se hart het oorgeloop van liefde;
en getap op die lyfie van 'n kleine wese.

Vanaf my geboortedag het Ma se tenger lyf,
aan my geweef met 'n naelstring,
my beskerm en bedek
met liefde wat onmoontlik is om te koop.
Maar wat in oorvloed oor my bestaan loop.

Oor Ma se teer wange is soms 'n traan wat vloei;
en stroom deur gange van grou hande,
daagliks vir my rou gewerk;
waaruit die Duitser se stem weergalmend
vir my sê om op te staan, want ‘ek is mos sterk.’

Deur my lewe se blydskap en seer,
het Ma my voortdurend bly leer
dat al bly die toekoms onseker,
kan ek verseker wees van Ma se liefde
wat konstant loop uit 'n hartsbeker.

Vanaf die dag toe ek in Ma se skoot neergelê is,
met ogies wat alles wou absorbeer,
kon ek met elke greintjie van my bestaan,
deurdrenk in moederlike liefde, uiter:
“Ich liebe dich, Mutter.”

(terug)

Onvervulde
Ek is 'n donsie wat aan jou wense vasklou.
In duisternis, 'n fluisterstem in jou oor.
As droogte aan jou laaste reserwes kou,
is ek 'n lafenis wat jou krake wegtoor.
Ek wentel voltyds in jou bewonderingsbaan
soos die songloed wat kniel voor jou lelie gelaat.
Ek breek daagliks deur wolke om langs jou te staan,
en ontkiem saam met jou drome vanaf die eenvoudigste saad.
Maar, dink jy ooit aan my?
soms voel ek soos ‘n roos wat nooit vir jou sal ontluik
Jy stap altyd by my verby
en gevolglik is ek besig om te verlep in jou miskyk.
My hele bestaan word om jou gevoer,
maar ek bly 'n spook wat verby jou toer.

(terug)

Herinnering
Ek wens ek kon vandag vir jou sê;
dat geen sentiment meer by my lê.
Ek wens ek kon vandag vir jou wys;
Dat Jý, Herinnering, niks meer gevoel verreis.

Ek dink nou terug
Vertrap die verlede se brug;
Oor en oor gaan ek heen
Totdat ek myself oortuig dat jy niks meer meen.

Weerloosheid teen jou
Laat hartseer op my wang dou.
Gebeurtenisse klaar verby;
Gebeurtenisse waarteen my hart stry.

Herinnering, ek verafsku jóú;
Jy wat maak dat ek aan die verlede klou.
Ek wens ek was van jou los,
van jou aanloklikheid verlos

Want eintlik is jy soos 'n herfsblaar
na die lowergroen somerblaar:
onmoontlik om terug te gaan,
want in die verlede voer jy jou bestaan.

Knip die naelstring, maak my los van jou.
Onthef my net van jou sterk klou!

Maar steeds keer jy terug...
Herinnering, vertrap Jý nie die brug?
Na die hede,
om my te verwar met die verlede.

(terug)

Donsie
Donsie klein;
Donsie wit;
Donsie wat op my trane sit.

Ek het Donsie eens gevind,
in sy naeltjiegroef.
Maar nou het hy sy tas gevat,
en uit my hart vertoef.

Donsie fyn;
Donsie rond;
Donsie gesmyt op die grond.

Ek kon Donsie eens afhaal,
van sy hemp se sak.
Maar nou is sy kas leeg,
en hy het uit my hart beweeg.

Donsie klein
Donsie fyn
Donsie laat my hart wegkwyn.

(terug)

Donker
Donker het in my vertrek kom bly,
en my blindelings gelei
na iets beeldskoon,
na iets wat hy mooi kan vertoon.

Donker huisves my in beskerming
Daar is meer as nét swart wat hom definieer
Donker word vir my 'n ontvlugting
Waar ek nie myself hoef te verifieer.

Ek kan my met hom vereenselwig,
omdat oordeel óók teen hom sondig.
Donker slaag daarin om my gemaklik te maak,
want wat ek sê en hoe ek lyk maak glad nie saak.

Donker vel geen oordeel
en ek voel gemaklik om my vrygewig te deel.
Donker laat my besluit oor wie ek is en wil wees
Sonder ander wat dink dat hulle my kan lees.

(terug)

Jou gedig
Ek skryf uiteindelik die gedig vir jou;
Deels omdat ‘n drang my daartoe verplig,
en, ag, omdat dit gepas is dat alles moet eindig
soos dit begin het met Ingrid se gedig en die pouveer.

Jy het vir my ter vergeefs probeer leer
van Blues, jou motorfiets en die cords van jou kitaar.
Van skaak en hoe ek jou kon oorwen.
Ironies, stamp ek my koning om, want jy het die cords van my hart verleer.

Onthou jy hoe jou groot hand om myne kon vou?
En hoe jy my snags, as die donderweer slaan, kon vashou.
Jou omkoop prys was altyd ‘n kaas en tamatie broodjie,
en jou wenkaart was altyd die koppie cocoa-toertjie.

Onthou jy jou huis se antieke houtvloere?
en onthou jy elke vertrek se oudtydse plafon
met die raampie en gegraveerde blom,
want dit is die tipe onthou wat ingeëts word in my gedagtegang se kontoere.

Jou duim het nog my trane weggevee,
toe jy die bokse, volgepak,
uit jou huis gedra het,
en gaan stoor het op my herinneringsrak.

(terug)

'n Storie
Ek deel graag met jou ‘n storie
oor die lewe se nederlae en glorie.

Ek het al geleer;
die verlede se seer,
is nie van belang
dit gaan werklik oor die hede se triomf sang.

Hoe sterk is jy;
vir die lewe se ongenaakbare sy?
Kan jy opstaan en aanhou vorentoe beweeg;
As die lewe ‘n onreg teenoor jou pleeg?

In watter tipe mens verander jy
as glorie kom om jou te verlei?
Bly jy dankbaar, nederig en minsaam
of is jy ‘n gevangene van Faam?

Wat is jou lewens storie
Wat is jou nederlae en glorie?

(terug)

Gedagtes. Jy.
Ek kyk uit na die noorde,
en wonder waar jy jouself vanaand vind.
Die maanlig skyn op jou woorde,
terwyl my gedagtes tydelik aan jou bind.

Ek staar by my venster uit,
oor leë stegies waar my denke baljaar.
maar jy het op droomland besluit;
terwyl my gedagtes verby die vensterruit vaar.

Duiwe bring die oggendson saam.
Ek wag hom in met ‘n groet wat onverwag blyk,
maar die son roep jou mooie naam,
terwyl ek wonder hoe jou opstaan lag gaan lyk.

Reën drup-drup teen my vensterruit.
Rol af teen die glas, af teen my wang,
kyk ek vorentoe, beweeg ek steeds agteruit,
terwyl ek besef hoe baie ek na jou verlang.

Ek groet die son se laaste awend glans,
net soos jou woorde en onthou my vaarwel heet;
en wegraak buite my venster, agter die krans,
terwyl my gedagtes jou wil vergeet

(terug)

Op 'n Skemer Sondagmiddag
Op 'n skemer Sondagmiddag,
Terwyl ek op jou uitkoms wag,
staar ek na jou huis oorkant die grondpad;
met gedagtes wat in jou beddinkie vol kannas, bad.

Ek kyk in diepte na jou, asof ek in jou bestaan rond spit,
terwyl jy met jou verwronge gesig op jou sunbeam stoep sit.
Die son skyn oor jou armsalige spoor;
om jou te herinner dat jy teen jou omstandighede verloor.

Tydsaam teug jy lusteloos aan jou Venus High Class Blend;
met jou arm om ou Vaaljapie wat jou nugter gedagtes skend,
en jy verbeel jou in die gebleikte blomme skildery op die voorstoepmuur;
so sit jy tot die son sy oë sluit, uur na uur.

Sondag op Sondag het die prentjie my bly pla;
dié van jou moeë gesig wat vir 'n beter lewe vra.
Sondag op Sondag met die son wat voor jou ondergaan,
terwyl die kannas regop probeer staan.

(terug)

Can’t call you Russian
Nothing to notice the first time
No butterflies,
no sign
no emotion.
Your name remains scary to mention

Somehow you became intriguing
Still struggling to find the words’ meaning
Since you left something I can’t understand behind
Those words never rolled off my back, let alone out of my mind

Wish I can see through you,
Like you, my feelings are a mystery too
Wish you could see
There is more, than a common interest, to me

When thoughts of you take over
I can hardly think sober
Feel like I’m losing again
Thoughts of you leave me insane.

(terug)

Childhood
When life gets complicated
And good becomes overrated
I clench to the belief that I could,
Without you, create some form of good

You were my friend
The times we spent together were to me only lent
I think we certainly amused the crowd
In times when I became way too loud

I was so careless
You made me totally fearless
With you, I didn’t know what evil meant
Because, from God you were sent.

I think I have realised too late
That you would eventually leave
Because there will be another little girl who will wait
For your sweet way of deceive

I now realise
That you are just a disguise
To fool little children to see
What the world never could be

(terug)