|
| Chris Gifblaar |
|
1. in die lusernland
|
|
in die lusernland in die lusernland lê letsels van 'n sware skaarploeg gesleep deur bergland se plotseling en oupa se sweet en swoeg... die pers bloei deur die wonde van hansie-en-gertjie se klippies, ouma se soekende skoen sleepsels en pap papierhoedskippies – nou tot 'n bruin vergeel deur die son se steek, die maan se gloed en die reën se week... die reën se papnat week... in die lusernland lê fyn stukkies van my hart geplant tussen rooisand en ysterklip; en ek verstaan net 'n klein part van sy jare se omploegsweet, die vreug van persblommetjiesbloei se streel teen twee growwe hande en 'n hartsversnellende vloei van 'n onbeskryflike oorstelping – die kroos pluk die blommetjies skelmpies vir ouma se kombuisvensterbank in ruil vir haar koekies... in ruil vir haar laaste koekies... in die lusernland staan ons... in die lusernland bly ons... (terug) haar jabesgebed onseker en moedeloos het haar soos 'n draadspinnekoppie kom besoek. sy is getart en gejou en uitgebuit todat sy as arme bedelaar haar helpmytrane stort op die straathoeke van 'n dorre beloofde land… elke aand as sy gaan slaap en elke gewaagde dankie sou opdra, bid sy tot haar liewe Jesus om seën van Hom te vra. alleen en seer het haar soos 'n siekte kom besmet. sy is gekou en geëts en gekerf todat haar hartsnerwe die skurwe dagsoomrante van haar drome bederf… elke aand as sy gaan slaap en elke gewaagde dankie sou opdra, bid sy tot haar liewe Jesus om seën van Hom te vra. geluk en vrede het haar kom vry en soos ‘n kinderliefling aan die hand geneem. met liefde en hoop en kindsheid alleen het hy haar met sy minnesang gevlei todat haar hart verlang het na meer en sy vergeet het van al haar bedroe’e seer... elke aand vly hy haar tot genoeë neer en terg hy haar met sy minnetas se bekoor, en bid sy dan tot haar liewe Heer om Hom te dank dat Hy haar aangehoor... (terug) veras blink: vaal van uitsweet in die droë straal, dei ongevoede boepens bas, en groot geloer gesien oë – diep geset in bruin as, die skraal, skyn dit wees, arms wil weerloos wel brommers koester na sy maag – 'n leë, sure hel, as semelbier en bitterpap die fees vier: nog 'n kleintjie moet drink die bitterkelksap van lewe in die dorre droë wêreld, waar moeders hul kindjies groot teen hul barre boesems brag om besmettings wat betoog – na hul yl, skaars korreltjies – te bestraf. (terug) slafies almal staan agter mekaar op die glad nat pad – elkeen met sy eie idee van 'n korporatiewe korpulente eenheid: goud. en kyk, swart slafies vee God se trane uit almal se pad... (terug) |
| © Kopiereg - Karel Ark, Alle regte voorbehou. Chris Gifblaar hou die kopiereg van die gedigte op hierdie bladsy. |